جمعه يعنى يك غزل دلواپسى***جمعه يعنى گريه هاى بى كسى
جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار
بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب
جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست***جمعه خود.. ندبه گر ديدار اوست
جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند***از غم او بيدها مجنون شوند
جمعه يعنى يك كوير بى قرار***از عطش سرخ و دلش در انتظار
انتظار قطره اى باران عشق***تا فرو شويد غم هجران عشق
جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل***هق هق بارانى چنگ غزل
زخمه اى از جنس غم بر تار دل***تا فرو شويد غم هجران دل
جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار
بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب
لحظه لحظه.. بوى ظهور مى آيد***عطر ناب.. گل حضور مى آيد
سبز مردى از قبيله عشق***ساده و سبز و صبور مى آيد

 

اگر همه کلمه ها با من قهر کنند. اگر هیچ خودکاری با من همراه نشود. اگر شب ستاره هایش را از من پنهان کند. اگر ماه دیگر قدم در اتاقم نگذارد. اگر درختها و گلها عطرشان را از من دریغ کنند. تاب می آورم و صبوری پیشه می کنم.

اگر آسمان جای خود را با زمین عوض کند. اگر دریاها سنگ شوند و کوه ها آب. اگر جنگلها یخ بزنند و پرنده ها بالهایشان را در بیشه های ناپیدا جا بگذارند و پرواز چیز غریبی بشود. عنان صبر را از دست نمی دهم.  

اما نمی دانم اگر یک روز صبح چشمهایم را به امید دیدن تو نشویم چه باید بکنم. نمی دانم اگر تو را نبینم باز هم این باغچه کوچک و این پونه ها و ریحانها و آینه کوچکی که روی تاقچه است زیبا جلوه می کند یا نه؟ بی تو قطارهایی که در باران می گذرند قطعات عمر مرا با خود می برند.

آیا این پلکان کهنه روزی مرا به تو می رساند؟  آیا این حصار دیوانه سرانجام کنار می رود؟ آیا من پراکنده شدن نور را در شبستان خیالم خواهم دید؟

دور از تو لبها و لبخند. چشمها و تماشا زیبا نیست. دور از دفترچه خاطرات من خواندنی نیست. اگر تو نبودی و عشق تو نبود از چه چیزی باید می نوشتم؟ جهان با عشق دیدنی می شود.

" ای که به یاد تو خوابهایم پر از تمشک و رنگین کمان است! حتی اگر به اندازه یک سر سوزن دوستم داشته باشی هرگز از تو جدا نخواهم شد "

   باز هم تکه ای از آسمان در پهنای وسیع چشمانت منعکس شده است و تجسمی زیبا از خاطره ی زیبا ترین گلهای رویایی در معبد ارغوانی دلت به یادگار مانده است تویی که نخستین قطره ی پاک احساس را  در قالب کلامی از جنس لطیف گلبرگ های سرخ بر روی حجم سپید ومهربان دلت ریخته ای و ان را با لحجه ی پرواز ناب ترین نگاهت به من هدیه می کنی در میان نگین های اویخته به سقف بلورین اسمان هنوز تک ستاره ی درخشان غروب دلم تو هستی گاه گاه چشمکی میزنی و مرا به نظاره کردن این گنبد نیلگون تا طلوع صبحی دیگر مشتاق میسازی

 

غزل                                   

 

با تشکر از نوشته های غزل

 باز در چهره خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
 حسرت بوسه هستي سوزت
باز من ماندم و يك مشت هوس
باز من ماندم و يك مشت اميد
ياد آن پرتو سوزنده عشق
 كه ز چشمت به دل من تابيد
باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستي ريخت
در نگاهت عطش طوفان بود
ياد آن شب كه ترا ديدم و گفت
 دل من با دلت افسانه عشق
چشم من ديد در آن چشم سياه
نگهي تشنه و ديوانه عشق
ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
 ياد آن خنده بيرنگ و خموش
 كه سراپاي وجودم را سوخت
رفتي و در دل من ماند به جاي
عشقي آلوده به نوميدي و درد
نگهي گمشده در پرده اشك
حسرتي يخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسويم آيي
ديگر از كف ندهم آسانت
ترسم اين شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت

فروغ فرخزاد

------------------------------------------

 

 

تو اي بي بها شاخك شمعداني
 كه بر زلف معشوق من جا گرقتي
عجب دارم از كوكب طالع تو
كه بر فرق خورشيد ماوا گرفتي
قدم از بساط گلستان كشيدي
 مكان بر فراز ثريا گرفتي
فلك ساخت پيرايه زلف خودت
 دل خود چو از خاكيان واگرفتي
مگر طاير بوستان بهشتي ؟
كه جا بر سر شاخ طوبي گرفتي
مگر پنجه مشك ساي نسيمي ؟
كه گيسوي آن سرو بالا گرفتي
مگر دست انديشه مايي اي گل ؟
كخ زلفش به عجز و تمنا گرفتي
مگر فتنه بر آتشين روي ياري
 كه آتش چو ما در سراپا گرفتي
گرت نيست دل از غم عشق خونين
چرا رنگ خون دل ما گرفتي ؟
بود موي او جاي دلهاي مسكين
 تو مسكن در آنحلقه بيجا گرفتي
از آن طره پر شكن هان به يك سو
 كه بر ديده راه تماشا گرفتي
نه تنها در آن حلقه بويي نداري
كه با روي او آبرويي نداري

بنفشه زلف من اي سر و قد نسرين تن
كه نيست چون سر زلف بنفشه و سوسن
بنفشه زي تو فرستادم و خجل ماندم
كه گل كسي نفرستد بهديه زي گلشن
بنفشه گرچه دلاويز و عنبر آميز است
خجل شود بر آن زلف همچو مشك ختن
چو گيسوي تو ندارد بنفشه حلقه و تاب
چو طره تو ندارد بنفشه چين و شكن
گل و بنفشه چو زلف و رخت به رنگ و به بوي
كجاست اي رخ و زلفت گل و بنفشه من
به جعد آن نكند كاروان دل منزل
به شاخ اين نكند شاهباز جان مسكن
بنفشه در بر مويت فكنده سر درجيب
گل از نظاره رويت دريده پيراهن
كه عارض تو بود از شكوفه يك خروار
كه طره تو بود از بنفشه يك خرمن
بنفشه سايه ز خورشيد افكند بر خاك
بنفشه تو به خورشيد گشته سايه فكن
ترا به حسن و طراوت جز اين نيارم گفت
كه از زمانه بهاري و از بهار چمن
نهفته آهن در سنگ خاره است ترا
 درون سينه چونگل دلي است از آهن
اگر چه پيش دو زلفت بنفشه بي قدراست
بسان قطره به دريا و سبزه در گلشن
بنفشه هاي مرا قدر دان كه بوده شبي
بياد موي تو مهمان آب ديده من
بنفشه هاي من از من ترا پيام آرند
تو گوش باش چو گل تا كند بنفشه سخن
كه اي شكسته بهاي بنفشه از سر زلف
دل رهي را چون زلف خويشتن مشكن

 

 

 

سال نو بر شما دوستان عزیزم مبارک

با آرزوی سالی خوش برای شما

روياهاي يك مرد :   گذشتن از اين همه درخت برايم آسان نيست                                   تو در حاشيه ي مردابي مرده لانه كرده اي                                                           و مست خواب نيلوفري   رودخانه در بند بند تن من چون پيچكي بالا مي رود و در عمق چشم هاي من مي ريزد .   گذشتن از اين همه درخت آسان نيست                        اما من يك روز مي آيم و تو مردي را مي بيني                                         با دسته اي نيلوفر در دست                                                     دو رودخانه ي روشن در چشم.........    و تا آن روز منتظر خواهم ماند.....

 

 

 

 

حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

 

 

دوستان از نظرات زیباتون ممنونم و این گل زیبا رو تقدیم می کنم به همه شما دوستان گل

 

یه شــب بارون زده و مــن و هــجوم بی کسی

 

منتظر مونده ام تا تو هــم کــی به دادم برسی

 

واژه به واژه خـــــط میزنــم  شعر بی تو موندنُ

 

نمیشــــه از یـــــادم بــــره غــــزل از تو خوندنُ

 

نهــــــــایت حضـــورم تو غــروب بی همنفسی

 

طلـــوع  تـــــرانه ای تو کــــوره راه دلــــواپسی

 

شــــک نکن،  موندنم به پــــــــات یه قصه درازه

 

یه قماره که عشقُ به سادگی به پات می بازه

 

تـــــو بهونه ای برای ایــــن عاشـــــق ماتم زده

 

بـــــا تموم بی مهریات بـــــاز به سراغت اومده

 

اومــــدم باز با تــــــو بخـــــــونم از یـه راز نگفته

 

چـه حیف که هنوزم گل ترانه هام نشـــــــکفته

 

تو سپیـــــــــده دمی که دل، باز هوایِ عشقُ داره

 

بی تو شبگردی غزل خون تا خروس خونش بیداره

 

 

از برت دامن کشان               رفتم ای نامهربان                     از من آزرده دل

کی دگربینی نشان                                                رفتم که رفتم

از من دیوانه بگذر                                             بگذر ای جانانه بگذر

هر چه بودی هر چه بودم                                    بی نشان رفتم که رفتم

بعد از این کن فراموشم که رفتم                  دیگر از دست تو می نمی نوشم که رفتم

بادل زود آشنا ، گشتم از دامت رها               بی وفا ، بی وفا ، بی وفا رفتم که رفتم

من نگویم که به درد دل من گوش کنید         بهتر آن است که این قصه فراموش کنید

عاشقان را بگذارید بنالند همه            مصلحت نیست که این زمزمه خاموش کنید

 

معینی کرمانشاهی